Popperdeflop lieve mensen. Afgelopen zaterdag stond ik ineens weer in de krant. Wat een achtbaan was het de afgelopen maanden. Voor wie het even gemist had: na zeventien jaar moest mijn vaste rubriek in het zaterdagmagazine ‘Tijdgeest’ van dagblad Trouw het veld ruimen, maar dat had ik koud gemeld of er kwam een stortvloed aan lezersreacties. Daar ben ik nog altijd van aan het bijkomen. Op een positieve manier, bedoel ik dan. Want wat waren ze hartverwarmend, al die mailtjes en handgeschreven kaarten. Ik kreeg zelfs cadeautjes opgestuurd, zoals dit beeldschone handgemaakte rode notitieboekje. Is ‘ie niet prachtig?
Als ik ooit al van plan was geweest om naast mijn schoenen te gaan lopen, dan was dit een uitgelezen moment. U las mijn rubriek elke zaterdag als eerste. U waardeerde mijn recepten, mijn columns, mijn humor, ja zelfs mijn ‘ferme scheut olijfolie’. ‘Je voelt als een vriendin die trouw elke week van zich laat horen’, mailde een lezer. ‘Een vriendin die adviseert en opbeurt, me aan het lachen maakt en inspireert. En die het prima vindt dat het al die jaren van één kant moet komen’. Menigeen schreef dat dankzij mij de pakjes en zakjes de deur uit zijn gebonjourd, of dat u door mij zowaar aan het koken verslingerd bent geraakt. Dat was natuurlijk altijd waar ik op hoopte, maar nu zag ik ineens zwart op wit bevestigd dat al mijn nijvere pogingen om de mensheid vooruit te helpen wel degelijk nut hadden.

Hadden? Wat zeg ik? Hébben!
Want nog geen week na mijn weemoedige afscheid belde de redactie of ik weer terug wilde komen. Dit duidelijke signaal van de lezers mocht namelijk niet genegeerd worden. Een krant die daadwerkelijk luistert naar z’n lezers, waar vind je dat nog? Dus voilà, de snelste comeback ooit. Ik moest ook uitgebreid opnieuw op de foto, wat een hele leuke sessie werd in de studio van fotograaf Martijn Gijsbertsen.

Want per afgelopen zaterdag heeft het complete magazine ‘Tijdgeest’ namelijk een restyling ondergaan. Ook mijn rubriek heeft een nieuwe jas gekregen. Een ruimere, ook dat nog, want ik ging van 1 naar bijna 2 pagina’s. Hopelijk een hele geruststelling voor alle lezers die vielen over de heuglijke aankondiging van de redactie dat ik weer terug zou komen ‘in opgefriste vorm’ (‘Hoezo, was het belegen dan?’). Die kan ik nog verder geruststellen: mijn recepten blijven als vanouds. Die zijn nog altijd van de categorie ‘kleine moeite groot effect’ en pakjes en zakjes komen er niet in. Vlees en vis wel, maar vaker niet. En na verschijning in de krant komen ze uiteindelijk ook hier terecht, op mijn eigen website.

Laatste nieuws: in principe zou ik voortaan om de week terug komen, maar tot nader order ben ik er gewoon toch weer elke week. Vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan.

En wat o wat werd mijn eerste nieuwe recept? (Nou ja, eigenlijk dus al mijn 888ste)? Een hart van chocola leek mij het meest toepasselijk, hier staat het recept.

Deze column verscheen eerder in Trouw (©: Koken met Karin).