Romke van de Kaa kende ik vooral van de Tuinscheurkalender, maar nu schreef hij een boek over walnoten: De reis van de walnoot. Want waar komt die noot eigenlijk vandaan? “De Iraniërs beweren dat hij uit Perzië stamt,” schrijft hij. “Ze wijzen er fijntjes op dat de Engelsen het over de Persian nut hebben, als ze de walnoot bedoelen. Kaukasiërs, Oezbeken, Kirgiziërs, Turken en Chinezen beweren allemaal dat de walnoot uit hun grondgebied komt. Zelfs Grieken, Bulgaren en Italianen claimen de wieg van de walnoot.”

Alcoholische noot
Dus hoe zit het nu? Om dat uit te zoeken gaat Van de Kaa op reis, van Bennekom naar Kirgizië en via Grenoble naar een maffioos dorpje op Sicilië. Onderweg bezoekt hij ook menig walnootgerelateerd dorpsfeest waar de noot vooral in alcoholische vorm blijkt te worden genuttigd. Tussendoor houdt hij een warm pleidooi voor het planten van meer walnotenbomen, ook in Nederland, met het oog op de eiwittransitie. Al geeft hij toe dat het nog niet zo makkelijk is om boeren te laten omschakelen (“want een melkveehouder weet evenveel van walnoten als een koe van kanovaren”).
Vond hij het antwoord op die ene vraag? Spoiler alert: nou nee.

Samoeraisluipwesp
Dat mag de pret niet drukken, want zijn zoektocht leverde een onderhoudend en leesbaar boek op. Ook al is hij soms een tikje specialistisch, zo raakte ik bij de verhandelingen over het Krijt, het Tertiair, het Kwartier en de ijstijden het spoor bijster. Maar gelukkig is hij vaak ook enorm grappig. Zelfs van ongedierte weet hij iets vrolijks te maken: “Er is een wants in aantocht die de walnoot aantast. Hij zou misschien bestreden kunnen worden met de samoeraisluipwesp. Samoeraisluipwesp, het woord alleen al. Je zou bijna willen dat die wants hier al was.”

Morgen volgt een verrassend walnotenrecept!

BOEKINFO:
Romke van de Kaa, De reis van de walnoot – verleden, heden en toekomst van een veelzijdige noot, uitgeverij Atlas/Contact, € 24,99