Sperziebonen suf? Probeer ze dan vooral eens op z’n Frans: gestoofd met knoflook en tijm plus een geheim ingrediënt op het eind… Simple comme bonjour en verrukkelijk.

Met een moestuin is het altijd wat. Of er gebeurt bar weinig, zaadjes komen niet op, plantjes willen niet groeien, worden fluks opgegeten door de slakken of verdwijnen om andere redenen. Maar het kan ook dat je ineens een oerwoud hebt waar niet tegen op te eten valt. Sla heeft daar een handje van, bonen ook, maar de koningin van het welig tieren is de courgette. Verbijsterend hoe één enkele plant moeiteloos vele meters inpikt met groene ranken. Je hoeft je maar heel even om te draaien en je snoezige babycourgettes zijn veranderd in reusachtige gedrochten, genoeg voor alwéér een pan weeshuissoep.

Dit jaar echter niets van dat alles. Het was warm en droog, het is u vast niet ontgaan. En mijn moestuin stond stil. Ondanks alle liefde en aandacht en oeverloos gesleep met emmers water uit de regentonnen gebeurde er na een aanvankelijk groeizame lente ineens nagenoeg niets meer. De courgetteplanten, vier stuks, bleven deze zomer braaf binnen de perken. Ze produceerden wel gele bloemen, maar ik heb welgeteld drie courgettes kunnen oogsten.

De snijbiet, doorgaans volle bossen in diverse kleuren, bleek hooguit genoeg voor één keer risotto. De tomatenplanten kwamen maar tot halverwege de manshoge steunen en was het heel lang wachten op de eerste eetbare tomaat. De prei stopte op sprietformaat. De wortels en bietjes bleven minuscuul. Alsof alle planten volledig tot stilstand waren gekomen. Was het gewoon te warm, hadden ze geen puf meer? Maar doodgaan, dat deden ze ook weer niet.

Zelfs de sperziebonen, gele dit jaar, leken wel in staking; af en toe kon ik hooguit vijf boontjes oogsten, en dan weer weken niks. Gelukkig is er altijd nog de markt, waar je voor twee euro een grote zak vol krijgt. Die mochten in de pan, aangevuld met die vijf moeizame exemplaren van mezelf. Culicollega Onno Kleyn kwam logeren, en van hem heb ik al jaren geleden geleerd hoe je sperziebonen op z’n Frans maakt. Namelijk door ze na het koken (dat kan ook al uren of zelfs een dag tevoren) even te stoven met knoflook en tuinkruiden. Hij doet roomboter, ik olijfolie. Een sjalot mocht er ook bij, en tijm uit de tuin. Onno had zowaar nog een nieuwe tip: helemaal op het laatst een scheutje azijn erdoor. Simple comme bonjour, zouden de Fransen zeggen. En ohlala, wat een succes, de schaal ging schoon op.
En ach, volgend jaar is er weer een nieuw moestuinjaar.

RECEPT Sperziebonen op z’n Frans

Nodig voor 4 personen:
800 g sperziebonen
2 sjalotten
3 knoflooktenen
paar takjes verse tijm
1 eetl (walnoten)azijn
½ citroen
olijfolie
zout & peper uit de molen

Breng een flinke pan water aan de kook met zout. Snij de steelaanzet van de sperziebonen, dat leuke zwierige puntje mag blijven zitten. Snij ze doormidden. Kook ze beetgaar in (sterk afhankelijk van de versheid!) een minuut of 5 à 10. Giet af en laat even uitdampen in een vergiet. Dit kan gerust ook al van tevoren. Snipper de sjalot en knoflook. Ris de tijm van de takjes. Fruit samen een paar minuten in een scheut olijfolie in een hapjespan of braadpan. Doe de sperziebonen erbij en laat een paar minuten stoven/meewarmen. Breng op smaak met zout en peper. Rasp de schil van de ½ citroen erboven fijn. Schep van het vuur af de azijn erdoor. Ik deed het met walnotenazijn, dat staat in Frankrijk gewoon in de supermarkt en is zeldzaam verrukkelijk, maar met andere azijn kan het ook.

TIP: De volgende dag koud (lees: kamertemperatuur) ook nog lekker. Meng er dan gerust nog een scheutje olijfolie en wederom een drup azijn door.

Dit recept verscheen eerder in Trouw (©: Koken met Karin).

Bewaar dit recept als pin op Pinterest:

 

OHLALA
Zin in nog meer Franse recepten? Dan moet je natuurlijk mijn kookboek De makkelijke Franse keuken hebben. Vol met recepten die iedereen kan maken, ook gewoon in Nederland. Bestel hier bij mij een gesigneerd exemplaar van het boek, voor jezelf of voor iemand anders om cadeau te geven.