Zelfs een kookboekenschrijver ziet het soms even niet meer zitten. Jazeker, ik heb het over mezelf. Tijd voor een lastige beslissing over mijn nieuwe kookboek…

Je zou denken dat ik na tweeëntwintig kookboeken intussen het klappen van de zweep wel ken. En toch komt er tijdens het maakproces van elk nieuw boek steevast een moment waarop ik vrees dat het niet gaat lukken. ‘Te veel hooi, te weinig vork’ noemde een dierbare oud-collega dat altijd. Maar ja, als eenvrouwsbedrijf heb ik geen naaste collega’s meer. Niemand aan wie ik dingen kan delegeren, niemand die zegt ‘joh, dat doe ik wel eventjes’. Gelukkig komt het uiteindelijk met elk boek altijd wel weer goed. Paniek voor niks. Alles onder controle. Dus mijn omgeving ging volop in de sussende modus toen ik tijdens boek drieëntwintig, een vegetarisch ovenboek, begon te piepen dat ik het niet voor elkaar ging krijgen. Tuttut, maak je niet druk.

Proefkonijnen
Maar dat deed ik wél. Ik typte elke ochtend mijn vingers blauw, elke middag was ik in de keuken recepten aan het uitproberen, en elke avond stonden er nieuwe proefkonijnen op de stoep om te komen eten. Waarna ik de volgende dag alle recepten corrigeerde, aangepaste versies kookte en die voorschotelde aan weer nieuwe testpersonen. Een uitgelezen manier om in korte tijd je hele vriendenkring weer eens te zien, dat wel.

Rode overall
Maar de onrust werd niet minder, integendeel. Toen ik zelfs bij versie vier van mijn worteltaart nog steeds niet helemaal tevreden was, zag ik het even niet meer zitten. Dan helpt er maar één ding: de boel de boel laten en naar Frankrijk afreizen. In mijn Normandische optrekje heb ik namelijk nooit last van stress. Ik trek mijn rode overall aan en ga de moestuin wieden, houthakken of de rozen snoeien. Er valt altijd wel iets te timmeren, te repareren, te schilderen. Of te wandelen of te lezen. Weliswaar gaat er een laptop mee voor noodgevallen, maar die komt zelden uit de tas en gaat meestal onverrichterzake weer mee terug naar Nederland.

Half jaar uitstellen
Na een paar dagen was ik helemaal bijgetankt en opgeladen. En ik realiseerde me dat ik het totaal verkeerd aanpakte. Ik was toch zeker eigen baas? Nou dan! Niemand die mij vertelt wat ik moet doen. Dat bepaal ik namelijk helemaal zelf want ik ben immers mijn eigen uitgever. Dus ik besloot om het boek een half jaartje uit te stellen. Dat betekent dat mijn nieuwe vega kookboek niet straks in september in de boekwinkel ligt, maar pas in maart 2027.

Ik geef toe: ik vond het een lastige beslissing. Het voelt toch als falen. Maar toen ik schoorvoetend het nieuws vertelde aan mijn redacteur, mijn vormgeefster, mijn fotograaf, mijn styliste, mijn pr-dame, mijn vertegenwoordiger, mijn drukwerkbegeleider en mijn 3 correctoren zeiden ze allemaal: ‘Joh, helemaal geen punt, toch?’ Ook geloof ik niet dat er fans nu al reikhalzend in slaapzakken op de stoep van de boekwinkel liggen te wachten. Dus wat is nou helemaal het probleem?

Intussen hebben we wel alvast één dagje foodfotografie gedaan, want dat stond al gepland. En dat ging hartstikke goed. Kijk, hier met fotograaf Harold Pereira en styliste Mirjam van der Rijst. Maar de rest doen we lekker komend najaar.
Zo. Dat geeft rust.
Want ik heb natuurlijk wél nog steeds het leukste beroep van de hele wereld.