Eigenlijk begon mijn inductie-avonduur al veel eerder, namelijk in mijn huis in Normandië. Vandaag aflevering 2 van mijn miniserie: het begin.

De keuken in mijn Normandische huis is klein en compact en was al voorzien van een ouderwetse elektrische kookplaat met vier pitten. Een drama voor de thuiskok die gas gewend is. Elke pit doet er namelijk best lang over om heet te worden, maar vervolgens blijft ‘ie heel lang loeiheet. Dat is enorm onhandig, want even iets aan de kook brengen en dan laten sudderen, dat gaat niet. Dan moet de pan verhuizen naar een andere pit. Maar ja, zeiden we steeds tegen elkaar, “Het is maar een vakantiehuisje”, dus we gaan geen moderne keuken installeren. En ach, een mens wordt er vanzelf handig in, in al dat pannengeschuif. Tot één van de vier pitten kortsluiting gaf elke keer als je ‘m aanzette. Toen was het moment aangebroken om toch eens te gaan nadenken over vervanging. Maar wat?

Tank in de tuin
Koken op gas vind ik zelf heel fijn, maar dat is in Frankrijk niet vanzelfsprekend, althans niet op het platteland. Als je wilt koken op gas, heb je ofwel een enorme tank nodig in de tuin, al dan niet ingegraven, en komt er één keer per jaar een enorme vrachtwagen om die bij te vullen. Ofwel je sleept keer op keer met butagasflessen, die bij elke supermarkt en tuincentrum verkocht worden, inclusief statiegeldsysteem. Daar had ik allebei geen zin in. Welnee, dit was hét moment om over te gaan op inductie.

Verlengsnoeren
In het buurdorp is een witgoedwinkel, en onder het motto “support your local heroes” kocht ik daar een inductieplaat. Het voordeel van zo’n winkel is dat je precies kunt uitleggen wat je wilt. Hij moest passen in het huidige aanrechtblad, ik wilde 4 pitten, geen bijzondere fratsen, en niet te vergeten (“Het is maar een vakantiehuisje”): ik wilde een betaalbare. Ook een aandachtspunt is dat de elektriciteit in dat huis op sommige plekken van verlengsnoeren aan elkaar hangt, dus ik wilde beslist een professional over de vloer om te kijken of dat allemaal wel verantwoord was. Moest er iets worden aangepast of versterkt aan de stoppenkast?

Grijze stofjas
Niets van dat alles, zo bleek, want het is een zogenaamde 1-fase-inductieplaat, de meest eenvoudige versie die je gewoon op elk (geaard) stopcontact in je keuken kunt aansluiten. Er kwam een vriendelijke oudere meneer in een grijze stofjas om ‘m te installeren, wat een fluitje van een cent bleek. En volgens hem was inductie bovendien veel lichter en goedkoper in energie dan die oude elektrische kookplaat.

Getik
Al snel blijkt dat water koken en koffie zetten nu ineens razend snel gaan. Maar hij kan ook heel zacht sudderen (hallo boeuf bourguignon!), al hoor je op lagere (sudder)standen wel steeds getik. Volgens de installateur heeft dat ermee te maken dat een 1-fase-inductieplaat geen constant vermogen geeft, maar een serie van steeds kleine energiestootjes. En dat geeft helaas een tikkend geluid. Ook opvallend: de elektrische kookpitten van het vorige fornuis gaven ook heel veel warmte af. In de winter had je in de keuken geen verwarming nodig, als je aan het koken was, werd het vanzelf warm. Met inductie verandert er helemaal niets aan de temperatuur van de ruimte. Toegegeven: in de zomer is dat juist weer een voordeel.

Morgen in de volgende aflevering: dan ook in Amsterdam van het gas af!

Dit is een (NIET gesponsorde) serie over koken op inductie.
Deel 1: wennen
Deel 2: Frankrijk
Deel 3: Amsterdam
Deel 4: pannen
Deel 5: conclusie