And now for something completely different. Even geen Taiwan, maar een filmtip. Agatha’s Almanac draait nu in de bioscoop. In de eerste beelden schuifelt er een gekromd vrouwtje in een knalrood vest monter door het beeld. Dit is Agatha, de negentigjarige tante van regisseur Amalie Atkins die haar zes jaar lang filmde op haar afgelegen familieboerderij in het Canadese Manitoba. Ze heeft ook een flat in de stad, maar woont liever hier, moederziel alleen in een afgekloven houten huis dat van ducttape aan elkaar hangt, want Agatha zweert bij ducttape (‘Blijft eeuwig zitten’). En bij stickers, want niks wordt weggegooid, alles wordt bewaard met een sticker erop. Maar we zien haar vooral in haar moestuin die wel 5 km doorloopt en waar ze nog altijd onvermoeibaar groente en fruit teelt.
Blijmoedig nuchter becommentarieert ze alles wat ze doet. De zaadjes voor de pompoenen gaan de grond in. ‘Now we’re done. You wait for Mother Nature.’ Waarna ze in het volgende shot een reusachtige pompoen van 9 kilo haar huis in sjort. Sowieso strooit ze naar hartenlust met tips. Zorg voor gereedschap met rode stelen, dan raak je ze niet kwijt tussen het groen. Bewaar wortels zonder loof strak gewikkeld in krantenpakketjes. En aardbeien nooit wassen, dan gaan ze sneller rotten, stop ze liever in grote glazen potten met deksel, dan blijven ze veel langer goed.
Intussen zwiert de camera wiebelig en soms onscherp heen en weer, alsof je naar een jaren 70 homevideo ziet te kijken. Het rode schort van Agatha en de emmers vol aardbeien spatten knalrood van het scherm. Er wappert wasgoed in de wind, het licht is prachtig gefilterd door de stapels potten met jam.
En net als je wegzwijmelt bij de algehele plattelandsidylle vertelt Agatha droogjes over sprinkhanen, koolbladvlooien, konijnen of herten die de boel opeten. Er is hagelschade of een overstroming. En dan vallen er weer bomen om waardoor de weg geblokkeerd is.

Ook op ander gebied blijkt er genoeg ellende. Al haar zussen overleden al op jonge leeftijd en zelf heeft ze ook regelmatig fysieke malheur. Ze valt wel eens van een trap, breekt een ruggenwervel, heeft haar pols in het gips of krijgt ineens een slagaderlijke bloeding. ‘‘Ik had al lang dood moeten zijn’, voegt ze er droogjes aan toe. Verder moet haar nichtje niet doorvragen, dat is nergens voor nodig. Dat geldt ook voor een man in haar leven, die was er nooit. Al kan ze wel smakelijk vertellen over de aanbidders die het probeerden. De ergste was een gierig type die samen lunchen te duur vond. Tip van Agatha: ‘Trouw nooit met iemand die met je wil ontbijten omdat dat goedkoper is.’
Ze wast heur haar in een teiltje met regenwater, net zo makkelijk, en zegt dat het een voorrecht is om te leven, elke dag weer.
Heerlijk mens, heerlijke film.

Trailer: