En, hoe bevalt het nu, dat koken op inductie? In niet één, maar twee huizen? Uitstekend!
Het was even wennen, zoals ik in aflevering 1 van deze serie al schreef, maar het wentraject is intussen afgerond. En ik kan je verzekeren: ik ben er helemaal blij mee. Zou ik terug willen naar gas? Welnee!

Over de kosten kan ik nog niet veel zeggen. De gasprijs is hoog en blijft maar stijgen, maar of inductiekoken (op elektriciteit) per maand of jaar nou veel uitmaakt, valt op dit moment nog niet te concluderen.
Ook wat betreft de aanschaf van de plaat vind ik het lastig om advies te geven. Ze bestaan in allerlei prijscategorieën, van spotgoedkoop tot absurd duur. Ik heb zowel een wat goedkopere in Frankrijk (€ 375) als een wat duurdere in Amsterdam (€ 775), maar in mijn ervaring maakt het in het gebruik uiteindelijk niet zoveel uit. De Franse geeft wat getik bij lagere standen en de Nederlandse heeft slecht zichtbare bedieningslampjes.

Maar verder zie ik vooral de voordelen:
• Zeker voor wie gas gewend is: koken op inductie gaat net zo makkelijk, want inductie reageert net zo snel als gas. Je kunt het ‘vuur’ hoog zetten of laag, de plaat reageert meteen. De temperatuur is in een vloek en een zucht gewijzigd van laag naar hoog en andersom. Dus je kunt heel makkelijk even iets aan de kook brengen en vervolgens op een sudderstand zetten.
• Je kunt dus ook prima een stoofschotel op stand 1 of 2 zetten (zoals deze, deze of deze) en dan urenlang gaan wandelen. Dat zou ik met gas nevernooit doen.
• De plaat wordt alleen heet als er een pan op staat, en ook alleen op die specifieke plek. Veel veiliger dus dan gas. Je wilt niet weten hoeveel rondslingerende theedoeken en ovenwanten ik abusievelijk in de fik heb laten vliegen…
• Pan eraf, betekent warmte eraf. Maar hij wordt niet meteen weer helemaal koud, wat ik aanvankelijk dacht. Je moet niet je hand erop leggen, want er is altijd nog wat restwarmte. Dat zie je aan het lampje H of (even later) h. Als dat weg is, is de plaat weer helemaal koud.
• Water koken gaat razendsnel op de P(power)-stand, veel en veel sneller dan in een waterkoker. Voorheen zette ik voor het blancheren van groente of het koken van rijst altijd eerst de waterkoker aan, dat ging een stuk sneller dan water in een pan opzetten, maar dat hoeft nu echt niet meer.
• Ook koffiezetten is nu ineens in een ommezien gepiept. Daarvoor hebben wij zo’n Italiaans aluminium koffiepotje, en die heeft weliswaar een speciale onderzetter nodig, maar doet het prima. En dus veel sneller dan voorheen op gas.
• Nadeel van zo’n onderzetter is helaas wel dat je een afdruk blijft zien op je glimmende plaat, een euvel zowel in Normandië als in Amsterdam. Al heb ik recentelijk gelukkig ontdekt dat zo’n witte wonderspons daar goed raad mee weet. En zorg vooral dat je de onderkant van die onderzetter regelmatig even goed schoonboent, zodat er niets inbrandt.
• En dat terwijl schoonmaken juist zo makkelijk is. Met gaspitten is het toch vaak boenen met schuursponsjes, want ze branden vaak in, althans, bij mij wel. Maar een inductieplaat is helemaal glad, die veeg je in één beweging schoon met een vochtig (microvezel)doekje. En pas op: nooit Cif of schuursponsjes gebruiken, dan krijg je krassen in het glas. Kanttekening: elke vingerafdruk om de displaylampjes te bedienen zie je ook, dus als je niet oplet, blíjf je aan de gang met een doekje. Je kunt het ook overdrijven. Het blijft wel een gebruiksvoorwerp, denk ik dan maar.
• Niet alle pannen doen het meer, maar veel gelukkig nog wel, dus je hoeft heus niet in één klap je hele pannenvoorraad te vernieuwen.
• De installatie is doodsimpel. Wel moet je een elektricien een zogenaamde perilex-aansluiting laten aanleggen (een stekkersysteem nodig voor hoog vermogen), maar de plaat zelf is een kwestie van neerleggen, stekker erin en je kunt gaan koken.
• Het enige waar ik nog erg aan moet wennen is het koken van eieren. Als je al jarenlang gewend bent hoe je het perfecte ei kookt op dat ene fornuis, in die ene steelpan, dan moet je nu weer opnieuw beginnen. Het is even zoeken naar de juiste timing en de juiste stand, want bij 9 klotst het kokende water over de rand en bij 7 blijft het ei heel lang snotterig. Maar ik ben er bijna.

Dit was het laatste deel van een serie over koken op inductie. Ik hoop dat je er wat aan gehad hebt!
Deel 1: wennen
Deel 2: Frankrijk
Deel 3: Amsterdam
Deel 4: pannen
Deel 5: conclusie

Of nou ja, vooruit, ik gooi er hierna nog een recept achteraan. Gekookt op de inductieplaat, uiteraard.