Soms is de koek op, zoals na een leuke tv-serie (Dix Pour Cent!), en dan moet je het succes niet willen herhalen in een suffe film. Nee, bak dan liever zelf koek, zoals dit heerlijke recept, met een restje bramen uit de vriezer.

Merde alors!
Het was een paar jaar terug zo’n verfrissend leuke serie op Netflix, Dix Pour Cent (in het Engels: Call My Agent). Over het wel en wee van DSK, een agentschap in Parijs voor acteurs. De titel verwijst naar de 10 procent die de agenten incasseren van elk honorarium dat ze voor hun klanten eruit hebben weten te slepen. Wat een fijne serie. En dat zeg ik heus niet alleen omdat ik zelf een tijdje bij een impresario gewerkt heb (overigens van operazangers, niet van acteurs). De tv-serie bleek vol heerlijke humor, gedoe en beslommeringen. Zowel tussen de kantoorcollega’s onderling als met hun klanten, steevast zichzelf spelende echte acteurs. Naarmate de serie populairder werd, nam ook het beroemdheidsgehalte navenant toe. Zo kreeg Isabelle Huppert een eigen aflevering, net als Jean Reno en zelfs Sigourney Weaver. Stuk voor stuk hadden ze zichtbaar veel lol om een uitvergrote versie van zichzelf te spelen. Steevast liep er van alles in de soep, maar gelukkig kwam op inventieve wijze ook alles weer op z’n pootjes terecht.

Na vier seizoenen was de koek op, jammer maar helaas. Alle verhaallijnen netjes afgerond, het kantoor failliet, de werknemers de wijde wereld in. Maar zie, ineens vond men het bij Netflix noodzakelijk – het zal wel weer Het Grote Geld wezen – om er toch nog een gelijknamige speelfilm achteraan te fietsen. Alle voormalige collega’s van DSK komen weer opdraven, waarbij sommigen er nogal met de haren bijgesleept lijken. Het flutverhaaltje heeft bedroevend weinig om het lijf. Iets met een filmproductie, ergens in een Zuid-Frans bos, waarbij er uiteraard van alles misgaat en uiteindelijk weer goed komt. Zelfs George Clooney – sinds kort officieel Fransman – werd ingehuurd voor één enkele scène. Niet dat het mag baten. Wat een suf geheel. Mosterd na de maaltijd. Maar vooral: wat zonde om een puike serie alsnog zo om zeep te helpen.

Sommige dingen moet je niet opnieuw willen oppiepen. Dat werkt alleen goed bij etenskliekjes. Of bij dingen in de vriezer. Voorbeeld: de afgelopen maanden heb ik veel geëxperimenteerd met een soort fruitkoek, die steeds beter bleek te werken naarmate ik er minder fruit in deed. Uiteindelijk kwam ik uit bij een restje bramen uit de vriezer, 10 procent van mijn oorspronkelijke idee. Echt, 100 procent zeker, deze koek wilt u maken. Een lekker soort minitaartje om op te smikkelen, bijvoorbeeld bij deze serie, mocht je die nog niet gezien hebben.

RECEPT Bramenkoek

Nodig voor 4-6 porties:
75 g bramen (diepvries)
100 g bloem
75 g boter
100 g suiker
1 ei
1 tl bakpoeder
1 kleine tl kaneel
1 kleine tl versgestampte karmemom
1 kleine tl gemberpoeder (of versgeraspt)
snufje zout
bloem en boter voor de vorm

Oven voorverwarmen op 180 °C. Smelt de boter in een grote kom. Laat iets afkoelen. Hou 1 volle eetl suiker (± 20 g) apart en meng in een kommetje met de kaneel. Doe de rest van de suiker samen met ei, bloem, bakpoeder, kardemom, gember en zout bij de boter. Roer met een spatel grondig tot een glad, klontvrij beslag. Doe in een ingevette en met bloem bepoederde kleine ronde taartvorm (Ø 20 cm). Verdeel de (bevroren) bramen erover en duw een beetje in het beslag. Bestrooi met de kaneelsuiker, die zorgt straks voor een lekker knapperig laagje. Bak ± 30-35 minuten iets onder het midden van de oven gaar en goudbruin.

TIP:
Kan met allerlei soorten (diepvries)fruit, denk ook aan blauwe bessen of frambozen. Maar onthoud: niet te veel, want juist het deeg ertussen is zo lekker.

Dit recept verscheen eerder in Trouw (©: Koken met Karin).

Bewaar dit recept als pin op Pinterest:

 

ZIN IN ZOET?
Dan kan ik je van harte mijn heerlijke bakboek De Zoete Oven aanraden (nu al 4e druk), met wel met 99 foolproof zoete bakrecepten om gelukkig van te worden. Bestel hier bij mij een gesigneerd exemplaar van het boek, voor jezelf of voor iemand anders om cadeau te geven.