En het eten? vraagt iedereen mij natuurlijk na mijn reis naar Taiwan. Ik weet niet of ik genoeg woorden paraat heb om daar voldoende over te kunnen uitweiden. Taiwan is namelijk één en al eten, ontdekte ik al snel. Koken doen mensen nauwelijks thuis, dat gebeurt vooral buiten de deur. Niet zozeer in ‘echte’ restaurants, maar meer bij simpele straatstalletjes. Vaak gewijd aan slechts een paar gerechten en als het goed is met een rij voor de deur. Bijna niemand spreekt Engels, je krijgt een Chinees bestelformulier en een pen in de handen geduwd, zelf invullen, of je dient te bestellen via een QR-code. Gelukkig kwam ik met Google Translate een heel eind en iedereen was zonder uitzondering ontzettend aardig en geduldig. Avondvullende maaltijden, daar doen ze niet aan, het is doorgaans zitten, opeten, contant afrekenen en weer weg. De meeste eettentjes gaan ook nog eens vroeg dicht, vaak al om 7 uur.‘Welnee’, zei mijn kookjuf Ivy Chen in de hoofdstad Taipei, ‘dat is alleen op het platteland.’ Toen ik antwoordde dat het toch ook in Tainan was, moest ze lachen. ‘Maar Tainan is toch geen grote stad?’ Tweeënhalf miljoen inwoners!

Iedereen roemt de avondmarkten in Taiwan, de night markets. Elke stad heeft er op z’n minst één, maar vaak ook meerdere. Een verzameling kraampjes met street food, maar je kunt er ook vaak spelletjes doen of prullaria kopen. Een kleurrijk, geurig, levendig, bruisend geheel, dé plek om lokale specialiteiten uit te proberen en je onder te dompelen in de couleur locale. Alleen heb ik ontdekt dat ik niet zo’n avondmarktenmens ben. Het is er enorm druk, en de meeste gerechten zijn een soort snacks, doorgaans staan hartig en zoet allemaal door elkaar. Best lastig als je een uitgebalanceerde maaltijd wilt. Er zijn zelden zitplaatsen, dus je staat vaak onhandig ergens in een hoekje te proberen te eten, en vervolgens is het lang zoeken naar een afvalbak. Overigens heb ik er natuurlijk wel heerlijke dingen gegeten en ook best een aantal hoogst onmemorabele. Zo is de lokale trots ‘stinky tofu’ beslist voor de liefhebbers. En de oesteromelet is ook niet altijd een aanrader (zelfs als je, zoals ik, houdt van oesters én van omeletten).Maar aan mij heb je dus niet zoveel voor tips over nightmarkets. Ook niet waar je de lekkerste bubble tea kunt drinken, want daar ben ik ook al geen fan van. Wél van de échte Taiwanese thee, die is verrukkelijk, daar volgt hierna nog een apart blog over.

Om te eten ging ik toch liever op zoek naar een ‘echt’ restaurant, hoe klein ook. Trouwens zeker ook een aanrader en alom te vinden: hotpot. Zeg maar: Chinees fonduen. Overigens, Taiwan mag dan een van de meest ontwikkelde landen ter wereld zijn, bijna overal moet je contant betalen. Ook in modern ogende restaurants, of als je eerst online via een QR-code hebt besteld. Best een grappig contrast. Eveneens opvallend: een eetkommetje en bestek (eetstokjes en een soeplepel) moet je vaak zelf pakken uit een kastje. Daar staan dan ook vaak flesjes met sojasaus en pittige chilisaus, om desgewenst zelf de boel op smaak te brengen. En drankjes dien je zelf te pakken uit de koelkast. Ach, je wordt er al snel handig in.
Verder is het een uitkomst dat werkelijk óveral 7Elevens zijn, convenience stores waar ze drankjes, fruit, allerhande zoutjes, koekjes en snacks verkopen (onigiri!) maar ook pleisters, tandpasta en regenjasjes. Bovendien kun je er altijd pinnen en gratis plassen. En altijd staat er een pan vol met typisch Taiwanese thee-eieren de hele dag handzaam te pruttelen, waarlijk een eerste levensbehoefte hier.

Dit was deel 3 van een uitgebreide reisserie over Taiwan, morgen deel 4.
Hier vind je alle afleveringen:
1. Op reis naar Taiwan (introductie)
2. Rondje Taiwan (de route)
3. Eten in Taiwan (het leukste onderdeel natuurlijk!)
4. Kookworkshop Taipei(excursie)
5. Rijst met buikspek uit Taiwan (recept)
6. Seediq aboriginal kookworkshop in Meixi (excursie)
7. Huurauto in Taiwan (met praktische tips)
8. Thee in Taiwan (excursie)
9. Ananaskoek à la Taiwan (recept)