Eigenlijk wilde ik per trein door Taiwan reizen, want ze hebben er geweldige hogesnelheidslijnen, maar die vind je vooral in het dichtbevolkte westen van het land. Ik wilde juist ook naar het oosten en de bergen in het midden, en dan wordt het lastiger. 
Tenzij je een huurauto hebt, dan kom je moeiteloos overal. Wij hadden er een van een kleine huurfirma, en die was prima.
Extra handig is dat reisbureau Dimsum geregeld had dat we een mobiele wifi hadden voor de duur van de reis. Dan heb je geen gehannes met een speciale lokale simkaart kopen, maar kun je gewoon je eigen telefoon blijven gebruiken, net als alle overige reisgenoten. De mobiele wifi is een klein doosje, formaat half pakje zakdoekjes, en daarmee ben je de hele dag online. En kun je dus ook makkelijk via Google Maps precies uitzoeken waar je naartoe moet. Want de borden onderweg zijn dan wel in het Chinees én in het Engels, de adressen zijn hier ingewikkeld, dus dan kun je wat extra bijstand wel gebruiken.
Autorijden in Taiwan is overigens heel gemakkelijk. In de steden is het weliswaar druk, en zijn er schrikbarend veel scooters, maar iedereen is reuze hoffelijk. Wil je rechtsaf slaan maar zie je achter je een zee van scooters? Geen probleem, gewoon je knipper aanzetten en alle scooters zwieren sierlijk om je heen.
Nergens wordt getoeterd, iedereen wacht keurig voor het stoplicht. Wel moet je soms even zoeken waar dat stoplicht staat of hangt, dat is niet altijd op de plek die je zou verwachten. Soms hoog boven de weg, soms ergens aan de overkant. Maar het voordeel is wel dat je doorgaans via een teller precies kunt zien hoeveel tijd je nog moet wachten voor het rode licht weer op groen springt.
Alleen de snelheid is soms een dingetje, want het is lang niet overal duidelijk wat precies de maximumsnelheid is. Soms staat het op het wegdek, maar niet altijd. Gek genoeg mag je in het drukke westen vaak honderd, maar langs de rustige oostkust is het doorgaans 30 of 40, hooguit 60, en dat terwijl het er totaal niet druk is op de wegen.
De grote wegen zijn vaak tolwegen, maar er zijn geen poortjes, alles gaan automatisch op kenteken. Bij het inleveren van je huurauto moesten we alle tolgelden contant afrekenen bij de verhuurder, maar dat was een verrassend laag bedrag.
À propos: tanken in Taiwan was (ondanks de intussen losgebarsten oorlog in het Midden-Oosten) ook verrassend goedkoop: slechts € 0,90 per liter. En dan wordt het nog voor je gedaan ook.
Parkeren in de steden is bijna overal betaald. Op straat is het helaas volstrekt ondoorgrondelijk, althans, ik kwam er niet uit. Er staan nergens parkeermeters, maar kennelijk is het wel de bedoeling dat je afrekent. Ik kreeg weken later via de creditcard alsnog een aanmaning voor omgerekend 1 euro 87 vanwege ergens illegaal parkeren op straat. Het makkelijkst zijn daarom parkeerterreinen met een betaalautomaat (vaak van het merk Carin trouwens 😉). Doorgaans werken ze op kentekenherkenning en met een beetje hulp van Google Translate kom je wel uit de betaalprocedure. Net als in restaurants werkt hier cash doorgaans beter dan kaarten.
En weet je wat nou ook zo bijzonder is? In dit toch best drukke en volle land ben ik in drie weken tijd nergens een file tegengekomen.
Dit was deel 7 van een uitgebreide reisserie over Taiwan, morgen deel 8.
Hier vind je alle afleveringen:
1. Op reis naar Taiwan (introductie)
2. Rondje Taiwan (de route)
3. Eten in Taiwan (het leukste onderdeel natuurlijk!)
4. Kookworkshop Taipei (excursie)
5. Rijst met buikspek uit Taiwan (recept)
6. Seediq kookworkshop in Meixi (excursie)
7. Huurauto in Taiwan (met praktische tips)
8. Thee in Taiwan (excursie)
9. Ananaskoek à la Taiwan (recept)
