Zeg je Taiwan, dan zeg je thee. De meest bekende is oolong thee, die zit ergens tussen groene en zwarte thee in en is hier doorgaans gerold in kleine balletjes. De allerbeste komt uit de bergen van Alishan, hoe hoger geteeld hoe exclusiever. Ik vond de bergen en de theevelden er ongelofelijk prachtig. Ik heb er geslapen op een theefarm, ik had er een theeceremonie tussen de fluitende vogeltjes midden in het bos, maar een echte thee-excursie met uitgebreide uitleg, die had ik heel ergens anders. Namelijk in Pinglin, een dorp midden in een bekend theegebied vlak bij hoofdstad Taipei. Hier komt vooral baozhong-thee vandaan (ook wel gespeld als bauxung, ban chung of pouchong), een heel licht geoxideerde oolong thee, heel subtiel, en niet gerold tot balletjes.
In het kleine, levendige plaatsje is ook een nieuw theemuseum. Heel leuk om doorheen te dwalen, al is wel de aandacht vooral uitgegaan naar de prachtige vormgeving, echt duidelijke uitleg over de specifiek Taiwanese theecultuur had minder prioriteit.

Maar daarvoor ging ik langs bij de Green Light Tea Farm van meneer en mevrouw Chen. Ooit had hij een goede baan bij de Japanse firma Panasonic, maar na 25 jaar trouwe dienst moest hij na een saneringsronde in 2006 het veld ruimen. Oorspronkelijk komt hij uit deze regio en het was hem altijd al een doorn in het oog dat de theeboeren zoveel pesticides gebruiken. Dat moest toch anders kunnen? Dus startte hij een biologische theefarm, samen met zijn vrouw. Hij kocht een paar verlaten plantages op en begon met experimenteren. Het duurde wel een paar jaar voor het goed lukte en voor ze de balans hadden gevonden met natuurlijke bestrijding, vertelt hij, en bij biologisch is de oogst ook minder, maar ze zijn nu, twintig jaar verder, reuze trots op hun theeën.

Intussen houdt mevrouw Chen een theeproeverij en schenkt ze ene na het andere minikopje vol met geurige thee. De typisch lokale baozhong natuurlijk, licht, bloemig, heel in de verte naar meloen smakend. Maar ook donkere, stevig smakende hong-shui, een zwarte thee die ze in het Chinees ‘rode thee’ noemen. En natuurlijk is er ook oolong. Deze heet soo chang en is in tegenstelling tot de meeste oolong thee juist flink geoxideerd, waardoor hij intens van smaak is. Oriental Beauty is een geval apart, dat is thee van blaadjes die aangevreten zijn door een soort groene mini-sprinkhaan, waardoor de plant een soort verdedigingsproces begint wat uiteindelijk ervoor zorgt dat de thee een honing-achtige smaak krijgt. Maar hun allergrootste trots is de biologische witte thee bai ray shan, heel lichtgeel gekleurde elegant milde thee, en toch ook heel bloemig.
Tijd om op pad te gaan. Ik krijg een punthoedje op, twee losse stoffen mouwen om mijn armen en een bamboe mandje om mijn middel, en we gaan naar een theeveld. Alleen voor de foto, want het is nu helaas nog geen oogstseizoen. Jammer, het moet een mooi gezicht zijn, velden vol plukkers. Zien theevelden er vaak uit als een soort kortgesnoeide buxusrijen, hier zijn het juist vrij hoge struiken. Dat doen we bewust, zegt meneer Chen, vanwege het onkruid. En overal tussendoor staan gele bloemen, het ziet er gezellig uit, maar ze zijn ook voeding voor de grond. Ook kweekt meneer Chen tussendoor rettich, puur omdat hij die zo lekker vindt, kijk, ze piepen al boven de grond uit en hij oogst er meteen eentje voor mee naar huis.
We gaan terug naar de schuur om te zien hoe je thee maakt. Er is nu dus geen verse oogst, maar gelukkig hebben ze speciaal wat blaadjes bewaard in de vriezer.
Eerst worden de groene blaadjes vier keer goed geschud op een grote ronde mat zodat ze verwelken en daarna begint het proces van oxidatie, wat ook vaak fermentatie wordt genoemd, maar feitelijk is dat iets anders. Hoe lang precies? Dat hangt af van de temperatuur en hoe vochtig het weer is, maar ook wat je als theemaker precies wilt. Daarna worden de blaadjes verhit om het oxidatieproces te stoppen. Vroeger gebeurde dat in een wok, waarbij je met de hand omschepte, tegenwoordig hebben ze er een machine voor.
Vervolgens moet je een berg blaadjes nemen en die samen rollen en duwen. Kijk, nu begint het eindelijk op van die herkenbare flubbelige theeblaadjes te lijken. Vervolgens moeten ze weer drogen in de oven voordat ze kunnen worden verpakt.
Mevrouw Chen laat me nog wat andere producten van de boerderij proeven. Zo kweken ze er ook edamame, voor de export naar Japan, en heerlijke mini-clementines, zoet van buiten, zuur van binnen, die je in z’n geheel kunt eten. Zelfs lekkere eigen snoepjes zijn er, van macadamia en dadels, gemaakt in samenwerking met de lokale coöperatie. Intussen zijn ze allebei 65, maar ze hebben nog lang geen zin om met pensioen te gaan. Gaan hun kinderen de zaak overnemen? ‘Die piekeren er niet over,’ lacht mevrouw Chen, die zijn opgegroeid in de stad, die willen niet.’
Natuurlijk koop ik een busje met hun kroonjuweel, de biologische witte thee, voor mee naar huis.

Met de gids-tolk William rijden we nog speciaal even verderop naar Thousand Island Lake en twee uitzichtpunten. Gelukkig weet hij precies waar het is, want de weggetjes zijn smal en bochtig. Intussen is het weliswaar zachtjes gaan regenen, maar het uitzicht maakt alles goed: theevelden, meren, betelnootpalmen en wolken die door de lucht jagen. Juist de natte mistigheid maakt alles mysterieus.

Lunchtip in Pinglin: in de hoofdstraat bij Tai Fong. Het restaurant is een grote open ruimte zonder voordeur, tevens groothandel in thee en oogt als een grote puinbak, maar je kunt er heerlijk eten, bereid door een lieve oude mevrouw! Probeer vooral de lokale zoetwatergarnalen, die je in z’n geheel opeet, en de rettich-cake.

Dit was deel 8 van een uitgebreide reisserie over Taiwan, morgen deel 9.

INFO: Deze reis naar Taiwan heb ik geboekt bij Dimsum Reizen. Zij hebben deze specifieke excursie voor mij gesponsord. En jij kunt ‘m hier ook boeken.

 

Dit artikel is onderdeel van een reisserie over Taiwan. Hier vind je alle afleveringen:
1. Op reis naar Taiwan (introductie)
2. Rondje Taiwan (de route)
3. Eten in Taiwan (het leukste onderdeel natuurlijk!)
4. Kookworkshop Taipei (excursie)
5. Rijst met buikspek uit Taiwan (recept)
6. Seediq kookworkshop in Meixi (excursie)
7. Huurauto in Taiwan (met praktische tips)
8. Thee in Taiwan (excursie)
9. Ananaskoek à la Taiwan (recept)